Grzybica - jak się jej pozbyć?

Glistnica jest wywołana przez glistę ludzką (Ascaris lumbricoides) i jest największym nicieniem pasożytującym w jelicie cienkim człowieka. W sytuacji dużego namnożenia się glisty w jelicie cienkim przechodzą do żołądka i podczas wymiotowania wychodzą przez jamę ustną. Mogą też przedostać się do dróg oddechowych.  Dorosłe osobniki mogą osiągać długość 20 - 40 cm

Samica glisty produkuje około 200 tyś. jaj na dobę, co daje w ciągu całego jej życia około 72 milionów jaj. Dojrzała glista ludzka żyje 6- 12 miesięcy.
Gdy wydalone z kałem jaja dostana się do gleby w warunkach odpowiedniej wilgotności, temperatury i dostępności tlenu odbywa się dalsze dojrzewanie larw do postaci inwazyjnej.

Po połknięciu jaja inwazyjnego larwa glisty uwalnia się z otoczki jajowej i przedostaje się do naczyń krwionośnych i chłonnych, następnie wraz z prądem krwi, wędruje do wątroby do serca i do płuc. Z płuca larwa wędruje przez oskrzela i tchawicę do jamy ustnej, po czym przez przełyk i żołądek przechodzi ponownie do jelita cienkiego. Całkowity czas wędrówki trwa około 10 dni. W jelicie cienkim w ciągu 2- 3 miesięcy larwa glisty ludzkiej dorasta do postaci dojrzałej.

Gardia lamblia to pierwotniak z rodziny wiciowców. Lamblia wywołuje jedną z najczęściej występujących chorób pasożytniczych u dzieci i dorosłych zwaną lamblioza. Przyczepiona specjalną przyssawką pasożytuje w ciele człowieka na komórkach nabłonkowych jelita lub pęcherzyka żółciowego.

Zarażenie lambliami odbywa się poprzez spożycie zanieczyszczonych cystami lamblii owoców, jagód, warzyw, wody jak również przez zainfekowane ręce i przedmioty. Dostając się do przewodu pokarmowego lamblie bardzo szybko mnożą się podrażniając śluzówkę.

W świetle jelita dochodzi do przeobrażenia w bardzo odporne na warunki środowiskowe cysty, które są wydalane z kałem. Cysty te charakteryzują się dużą odpornością na czynniki środowiska zewnętrznego - w wodzie chlorowanej w temperaturze 18°C przeżywają do 3 miesięcy, w wodzie z rzeki lub jeziora do kilku miesięcy, w wilgotnym kale ok. 3 tygodni. Do zakażenia lambliami dochodzi w wyniku połknięcia cyst.

Owsik ludzki (Enterobius vermicularis) jest zaliczany do rodziny gromady nicieni (Nematoda) i jest pasożytem przewodu pokarmowego. Zarażenie owsikami jest bardzo powszechne, zwłaszcza u dzieci.

Owsiki mechanicznie uszkadzają śluzówkę jelita, gdyż przywierają do niej za pomocą przyssawek. Zdarza się, że wwiercają się częścią swojego ciała w śluzówkę, aż do poziomu mięśni, w wyniku czego powstają mikrokrwawienia, ranki i ropienie. Produkty przemiany materii owsików zatruwają organizm toksynami, co prowadzi do pojawienia się alergii i swędzących zmian skórnych.

Owsiki to robaki wyglądem przypominające nitki bawełny ze zwężonymi końcami o długości od 5 do 12 mm. Owsiki pasożytują w dolnym odcinku jelita cienkiego, ślepej kiszce i w początkowej części okrężnicy. Samice owsików żyją około 4-5 tygodni i wtedy przedostają sie do odbytnicy i w okolicach odbytu składają jaja, a same giną. Wychodzeniu z odbytu samic towarzyszy uczucie swędzenia. Samica składa około 11 tyś. jaj tak małych że mogą swobodnie przenosić się np. z kurzem.

Wystarczy że jedno dziecko w przedszkolu lub żłobku ma jaja owsika na rękach albo na ubraniu, a już owsica przechodzi z rąk do rąk. Jajeczka owsików z palców, zabawek trafiają do buzi, potem do jelita gdzie wylęgają się dorosłe osobniki owsika.

Owsicą można zarazić się nie tylko przez bezpośredni kontakt z zarażonym, ale również drogą inhalacyjną poprzez wdychanie jaj owsika które zostały na pościeli, lub wraz z kurzem przemieściły się na meble, zasłony, zabawki czy inne zakamarki mieszkania.

Przywry są to robaki płaskie należące do gromady Termatody.To najgorsze z pasożytów.